Masa Oyunlarını Daha Kötü Hale Getiren En Yaygın Ev Kuralları

Ev kuralları genellikle iyi niyetle ortaya çıkar. Birisi resmi kuralların "çok sert" veya "adil değil" olduğunu düşünür, bu yüzden bir değişiklikle düzeltir ve bir anda, Monopoly’ye slot makineleri eklenmiş ya da kimsenin hiç zor durumda kalmadığı Catan oyununa sahip olursunuz.

Sorun şu ki, bu küçük değişiklikler çoğu zaman oyunun ruhunu boşaltıyor. Ben, bir kısa yolun gecenin üç saat fazladan uzamasına yol açtığı veya "adil yapmak" diye bir şeyin tüm gerilimi azalttığı masalarda bulundum. Bunlar, insanların oyunları geliştirdiğine inandıkları ama aslında gizlice mahveden kurallar.

Monopoli

Ücretsiz Park Yeri Jackpot

Herkesin bir amca kuralı vardır: cezalar ve vergiler ortaya konur ve Şanslı kişi Serbest Otopark’a basarsa bütün parayı alır. Çok heyecan verici gibi görünüyor, ta ki bunun batmaları çok uzun süre engellediğini fark edene kadar. Bir keresinde, kuzenim Serbest Otopark’a üç kez basınca altı saat süren aile dostu bir Monopoly oyunu oynamıştım.

Oyun çöküşe doğru hızla ilerlemeli, ama bunun yerine bir rehine durumu gibi sürüklendi. Daha hızlı bir Monopoly istiyorsanız, yazıldığı gibi mülkleri açık artırmayla satın. Piyango oyunu gibi bir şey kurmayın.

Catan

Haydut Afı

Hiç kimse, özellikle oyunun ilk turlarında, soygunun hedefi olmayı sevmez. Bu yüzden bazı gruplar şöyle anlaşıyor: 'Üçüncü tura kadar soygun yok.' Hoş geliyor, değil mi? Sorun şu ki, bu kural şans eseri en iyi başlangıç noktalarını alan kişiyi koruyor.

Herkes parmaklarını oynatıp, soyguncunun iş başı yapmasını beklerken oyunu kaptıkları gibi kazanıyorlar. Bunun yüzünden kaç Catan gecesinin daha başlamadan bitmiş olduğunu saymayı unuttum. Ne kadar sert hissettirse de, soyguncunun görevi dengeyi sağlamaktır.

Pandemi

Ek Hareket Kuralı

Pandemic'e oturdum ve birinin 'Hey, her turda bir aksiyon daha verelim.' diye cıvıldadığını duydum. Daha adil olur.' Evet, ve bu arada hastalıkların da beyaz bayraklar dalgalanmasına izin verelim.

Bütün oyun, her şeyi yapamayacağınız gerçeğine dayanıyor ve bu baskı inanılmaz bir takım çalışması yaratıyor. Beşinci bir eylem ekleyin, ve aniden şehirler hiç kontrolden çıkmaz. Bu, nefes kesen bir kriz simülatörünü hafif bir bulmaca gecesine dönüştürüyor. Belki eğlenceli, ama Pandemic değil.

Risk

Pekiştirme Enflasyonu

Katıldığım bir Risk oyununda, işleri hızlandırmak amacıyla olduğu söylenen 'her tur iki kat takviye' kuralı vardı. Bunun yerine, öyle büyük ordu yığınları oluştu ki zarları saymak için hesap makinesine ihtiyaç duyduk. Her savaş, bazı masa oyunlarının tamamından daha uzun sürdü.

Risk, oynanmasının son derece uzun sürmesiyle zaten kötü bir üne sahip, ve bu ev kuralı onu kasvetli bir dayanıklılık testine dönüştürdü. Zaman konusunda endişeleniyorsanız, daha küçük bir haritada oynayın ya da Risk Express’i deneyin. Oyunu steroidlerle şişirmeyin.

Biletini Al

Rota Paylaşımı

Bazı gruplar birden fazla oyuncunun aynı rotayı talep etmesine izin verir. Kağıt üzerinde bu daha hoş görünür; kimse büyük çapraz ülke hayalinden mahrum kalmaz. Ama bu kesilme hissi, Ticket to Ride’ın dramını besleyen şeyin ta kendisidir.

Bir keresinde paylaşım temelli bir sürüm oynamıştım ve bu, rekabetçi bir masa oyunu oynamaktan çok, çocukların sessizce oyuncak tren rayları inşa etmesine benziyordu. Eğer grubunuz engellemeyi gerçekten sevmiyorsa, Avrupa veya İskandinav Ülkeleri gibi resmi varyantlar var; bu varyantlar gerilimi azaltmadan acıyı hafifletiyor.

Carcassonne

Sınırsız Figürler

Carcassonne tamamen kıtlık üzerine kurulu: sadece birkaç tane figürünüz var, bu yüzden her yerleştirme önemli hissediliyor. Benim grubum bir keresinde 'sadece iki tane daha ekleyelim' diye karar verdi ki işler daha az cezalandırıcı olsun. Tahta bir anda küçük tahta insanlarla doldu ve aniden her yol ve şehir rekabetle tıkanmış oldu.

Zeki zamanlama yerine, iş kaosa dönüştü. Carcassonne işe yarıyor çünkü sürekli olarak şimdi puan alıp almayacağınız ya da bekleyip beklemeyeceğiniz arasında kalıyorsunuz. Bu seçeneği alırsanız, aslında artık Carcassonne oynamıyorsunuz demektir.

Gloomhaven

Ekstra XP

Gloomhaven'deki grind, oyunun kampanya tahta oyunu olarak tasarımının bir parçasıdır. Deneyim puanı ve ganimetleri yavaş yavaş kazanmak, her küçük yükseltmeyi büyük bir başarı gibi hissettirir. Ancak grubumuz seviye atlamanın çok yavaş olduğuna karar verip deneyim ödüllerini iki katına çıkardığında, bu iş ters tepti.

Eşyaları ve avantajları yıldırım hızıyla açıyorduk, ama oyun hızlıca cazibesini kaybetti. Kampanyanın ortasına geldiğimizde, öyle fazla içerikten geçmiştik ki artık kimse yatırım yapmış gibi hissetmiyordu. Zorluğu ayarlamak istiyorsanız, canavar seviyelerini düşürün. İlerlemenin hızını şişirmeyin.

Arkham Korku

Kaos Çantasını Yumuşatmak

Kaos çantası, Arkham Horror’ın size kozmik korkunun adil oynamadığını hatırlatma yolu. Korku hayranları için en iyi Lovecraft tarzı oyunlardan biri. Ancak bazı gruplar en kötü jetonları ev kurallarıyla kaldırır veya ücretsiz yeniden çekim izni verir. Sonuç? Hiçbir gerçekten kötü şeyin olmadığı bir korku oyunu.

En kötü jetonun oyunda olmadığı oyunlarda bulundum ve bu, canavarın hiç ortaya çıkmadığı bir Lovecraft hikayesi okumak gibiydi. Gerilim yok oldu. Arkham, talihsiz bir hamle planınızı mahvettiğinde ve siz geriye yaslanıp inlerken ama gülümserken hayat bulur.

Diplomasi

Bağlayıcı Antlaşmalar

Bir keresinde, tüm yazılı anlaşmaların yasal olarak bağlayıcı olduğuna karar veren bir Diplomasi grubuna katıldım. Birini bozarsanız puan kaybediyordunuz. Kağıt üzerinde, işleri adil tutmanın düzenli bir yolu gibi görünüyordu. Gerçekte ise bu tüm oyunu öldürdü. Kimse kimseyi aldatmadı, kimse komplo kurmadı ve Diplomasi'yi efsane yapan kötü şöhretli arkadan iş bıçaklamalar hiç yaşanmadı.

Blöf yapmanın yasak olduğu bir poker oynamak gibiydi. İhanetsiz diplomasi, fazladan evrak işleriyle Risk oyunu gibiydi ve bir daha o varyantı oynamaya hiç uğraşmadım.

Twilight Imperium

Siyaseti Kesmek

Twilight Imperium’un gündem aşaması uzun, kaotik ve hatta biraz absürt olabilir. Bu yüzden bazı gruplar zaman kazanmak için bunu atlar. Ama işin aslı şu: politika oyunun ta kendisidir. Çılgın perde arkası anlaşmalar, yarım yamalak konuşmalar, düşmanları müttefiklere çeviren çaresiz pazarlıklar. İşte TI’yi unutulmaz kılan bunlardır.

Bir keresinde politika olmayan bir oturum oynadım ve bu, doğrudan bir uzay savaşına dönüştü. Eğlenceliydi ama unutulabilir. Senato olmasa, TI karmaşık, operatik ruhunu kaybeder ve Eclipse ile aynı şey olurdu.